Celal Yıldız

neden hep çocuklar vardır en ön saflarda ve neden hep ilk terkeden olurlar dünyayı savaşta…? -Celal YILDIZ-

bu hayatta çamurlu bir sudan başka hiçbirşey olmadım. pisliktim, hiçbir işe yaramadım. ne bir insanın kirli ellerini yıkayıp temizledim ne de kana kana içildim. aksine tertemiz elleri ben kirlettim… -Celal YILDIZ-

Artık kısa cümleler kuruyorum yaşama dair… kendi sessizliğimde boğuluyordum önceleri, serseri bir kurşun gibi amaçsızdım… nereye gideceğimi bilmiyordum, kime dokunacağımı bilmiyordum… hayat bir filmdi ve sadece oynuyordum…

bir gün daha bitti işte bir gün daha yırttım takvimden zaman gerçekten çok mu hızlı akıp gidiyor ? he anne gerçekten çok mu hızlı? ah benim akılsız kafam resim konuşur mu hiç yaşayanlara sorsana hem onlar daha iyi bilir  

I. Bitti. başlamadan bitti başlayıpta bitirdiğim çoğu şey gibi, temelsizdi. Bitti. inançsızlığın kurbanı olan her sevgi gibi istemeden bitirildi. Senin istediğin bir sevgili olamadım, senin gibi. Ayrılırken iki taraf sevgili gibi davranan; sevmeyendi öğrenmiştim  okuduğum kitaplardan. sevgili olamayışımın nedeni kitaplardı, sevgimin nedeni  olamadıkları gibi.

iki el vardı ortada birbirinden kopmuş iki kalp vardı kırılmış ve iki dil susmuş konuşacak onca şey varken susulmuş konuşulacak onca şey suskunlukta unutulmuş nedenini neden kimse sormadı bu son suskunluğun neden merak edilmedi bazı şeyler mesela bu gül neden kurumuş ya da öbürü niye solmuş biten aşklarda unutuluşlarda unutulmuş… -Celal Yıldız-

sen yoktun… belkide hiç olmamıştın. belki benim beynimde oldurduğum güzel bir ütopyaydın… sen yoktun… ama olmalıydın. sen, bir insanın olduramayacağı kadar imkansızdın.