ölümüm kurtarır diye düşündüm, sıfatlarımın çokluğunu, beni, benliğimi. öldüm bu gece. ölmemem için hiçkimse durmadı, öldüm bu gece. ölme diyen hiç olmadı. ölmek istemezdim heralde yaşanacak onca an varken, neden herşey zor olur da, gelir bazen, neden kimse anlamaz kendisini. kurtuluşum yok, bir savaş veremem kendim için, vatan değilim ben.
hergün eksiliyorsun benden! hergün, biraz daha gidiyorsun, yüzünün, ben olan tarafından. sonsuzluğu yaşamak yakışmaz bana, ben doğurmadım son-u, ben öldürmedin on-u, ben yaşamadım hiç, yüzünün, ben olan tarafında. dibime dökülmüş bir su gibi, ağır ağır gidiyorsun köküme.
sakın! sanma öyle yeteceğini bir dünyanın ikimize.yetmez. yetemez. düşünsene sen, ben ve bir dünya kendi ekseni etrafında dönen. yedi milyar insan. öyle bildiğimiz eski milyarlardan. altı sıfır atılınca bin olan milyarımız değil. hani böyle bol sıfırlı. ama bir “7″ kadar tek. bir dünya tek ve sen, ben. yetmez öyle. sonsuzluğa uzanan bir gezegen. bir samanyolumuz. [...]
1 sen… şey, pardon, senin adın neydi ? sen öldün mü ? kim öldürdü hayatının baharında seni, ben… pardon, benim ismim neydi ? ben neden bu soruları sana soruyorum sen kimsin, ben kimim, biz kim… afedersin biz kelimesi biraz fazla oldu.
ben, seni unutmadığımın farkında değilim… sen, seni unutmadığımın farkında değilsin… onlar, seni unutmadığımın farkında değiller… hadi gel sevgilim unutulmamana bir anlam kat… 23:41 / 21 haziran 2009
Kalem; yazdıkça ucu açtıkça kendi bitiyor… yazdıkça ben kaybediyorum kendimden birşeyler açtıkça kalem benim kaybettiklerimle beraber… ya da yazmıyorum ve açmıyorum kalemi ve bitmiyor benim bittiğim gibi… kalem; ben yaşlandıkça yıllanıyor değeri artmıyor şarap gibi ve yıllandıkça kuruyor suyunun çekilmesinden kuruyan bedenim gibi…
Ben, senin sevgiline göz koymadım, hayatına da… Ben, senin gördüğün kişi değildim, zaten olamazdım da… Ben, sizin kadar konuşamazdım, sussanız, anlardınız, susmadınız. Susmadıklarınıza beni de karıştırdınız, karıştırdıklarınıza inandınız, ben inanmasam da…
Bu gece seni düşündüm yine Ve ölmeyi. Ne ilginçtir ki; Seni her düşündüğümde ölüm geliyor fikrime ve her erteleyişimde ölümü keder biriktiriyorum gönlümde.
