Celal Yıldız

Kalem;
yazdıkça ucu
açtıkça kendi bitiyor…

yazdıkça ben kaybediyorum
kendimden birşeyler
açtıkça kalem
benim kaybettiklerimle beraber…
ya da yazmıyorum
ve açmıyorum kalemi
ve bitmiyor
benim bittiğim gibi…

kalem;
ben yaşlandıkça yıllanıyor
değeri artmıyor
şarap gibi
ve yıllandıkça kuruyor
suyunun çekilmesinden
kuruyan bedenim gibi…

hayat;
işlevini yerine getiremediği için
onu bir çöplüğe
işlemimi bitirmiş olmamdan dolayı
beni ise ilelebete gönderiyor…

sonra;
anılır oluyor hatıralar
dost sohbetlerinde
ben,
bir zamanların sessiz çocuğu
o ise yanlış ele düşmüş
suskunluğa isyankar
bir kalem kurusu…

-Celal Yıldız-