Celal Yıldız

ben geldim.
ben sevmek istedim.
ben sevilmek istedim.
ben anlatabilmek istedim,
devrik cümlelerimi.
bilmiyorum,
ben ölmek istedim.
haklıydım belki,
haksızlığa karşı
savunurken kendimi.
haksızdım belki,
haksızların haklılığını
düşünemediğim için.
ölmeyi beceremediğim için
utanmalı mıydım kendimden ?
o kadarı haketmemişken daha,
yaşamak zor geldi birden.
yaşamak hiç kolay olmamıştı zaten!

inan,
inan bana.
yalan değil söylediklerim.
sevgilerim gerçekti,
hayallerim, hayal kadar hayal.
sözlerim, olması gerektiği gibi belki.
sessizliğim duyana bir çığlık gibiydi.
okyanusun ortasındaki huzur gibi gerçek
ve yaşanılası derinlerde bir canlı misali.

ben geldim.
ben gelmiş-tim.
inan gitmeyi hiç istememiştim,
inan yaşamdan hiç bu kadar tiksinmemiştim.

ben gelmiş-tim.
kendime sordum,
“git” dedim.
ben gelmiş-tim.
sordum,
“git” dedin.
ben gelmiş-tim.
sordum,
“git” dedi.
ben gelmiş-tim.
unuttuğumda
geldiğim yeri,
gitmeye karar verdim.

Celal Yıldız 01:37 / 2 Mart 2010