Celal Yıldız

önce bilemedim, tanıyamadım geleni,
baktım,baktım,baktım…
bilmiyorum neden baktım,
tanımayacağımı bile bile.
insan daha önce gördüğü birşeyi
tanıyabilir belki.
daha önce görmediği şey,
gördüğü an da, ilktir onda.
o ilkten sonra görürse tanır belki.
belki severse gördüğünü ilk anda,
unutamaz da.
daha sonra gördüğünde anımsayıp
tanıma ihtimali kalmaz böylelikle.
hiç unutulmayan birşey, hatıra girmez gelince,
hatırdan çıkmayınca.

birşey geldi.
baktım,baktım,baktım…
tanıyamayacağımı bile bile
çok kez baktım.
birşeyleri andırıyordu,
ama değildi birşeyler,
benziyordu.
gökkuşağı-hayat gibi,
nefes-can gibi…
tam çıkartamadım ilk başta
andırdığı şeyi,
sonra aklıma geldi birden,
an-ın telaşından unuttuğum
aklımdan çıkmayan bir beden.
O.
ve gidişi.
neye benzediğini bildim, gelenin.
an-ın telaşını üstümden atıp,
aklımdan çıkmayan, aklıma girdiğinde.
gidişi gibiydi, gelen ölüm.

20:58 / 14 Şubat 2010 Celal Yıldız